شما مهمان ویژه هستید
سـاعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۳٠  کلمات کلیدی: روزه ، ادب فنای مقربان

امروز کتاب "ادب فنای مقربان؛ شرح زیارت جامعه کبیره" رو می خوندم و به مطلب زیبایی رسیدم. حضرت آیت الله جوادی آملی در شرح جمله "السلام علی الدّعاة إلی الله" می فرمایند:

"همه مردم به سوی خدا دعوت شده اند و این دعوت ویژه قشر خاصی نیست، هر چند که فقط گروه خاصی به این دعوت جواب مثبت می دهند. این دعوت در واقع دعوتی است عمومی و در ادامه آن دعوت دیگری وجود دارد که ویژه مومنان و پاسخ دهندگان به دعوت نخست است و چون در هر دعوتی، مدعوّ، مهمان همان دعوت است، اجابت کنندگان دعوت نخست، مهمان عمومیِ خدای سبحان و اجابت کنندگان دعوت های بعدی، مهمان های ویژه او شمرده می شوند. در روایات به برخی از این مهمانی های ویژه اشاره شده است؛ مانند ماه رمضان که مهمان سرای الهی است:

«شهرٌ دعیتم فیه إلی ضیافة الله»

و رفتن به مسجد و حج گزاردن و ادراک فضایل شب عرفه و....

از سوی دیگر، اکرام و احترام مهمان مدعوّ، لازم است. از این رو در زیارت روز جمعه خطاب به آقایمان حجة بن الحسن (عج) می گوییم: « و أنا یا مولای فیه ضیفک و جارک و ... أنت مامورُ بالضیافة و الاجارة»

اینگونه دعاها نشان می دهد که همه عبادات از قبیل رفتن به مسجد، نماز خواندن، دعا خواندن و ... به دعوت خداست و توقع اکرام و احترام از خداوند، توقع بی جایی نیست"

پس بشارت باد بر کسانی که دعوت خداوند رو اجابت می کنند، شما مهمان ویژه خدا هستید ، خوان رحمت و مغفرت و کرم به افتخار شما یک ماه گسترده است، میزبان شما بی حساب می بخشه اگر شما فرصت رو غنیمت بشمرید!

 

پیامبر اکرم (ص) فرمودند: در ماه رمضان ۵ چیز به امت من داده شده که به امت هیچ پیغمبرى پیش از من داده نشد:

  1. در شب اول ماه رمضان خداوند به آنها نظر لطف کند و هر کس مورد نظر لطف خدا شد هرگز او را عذاب نکند.
  2. در شامگاه، بوى دهانشان نزد خدا از بوى مشک پاکیزه‏ تر باشد.
  3. فرشتگان در شبانه‏ روز براى آنها آمرزش خواهند.
  4. خدا به بهشت دستور دهد که آمرزش بخواه براى بندگانم و خود را براى آنها آراسته کن تا رنج و آزار دنیا از آنها برود و وارد به بهشت من و پذیرائى گرم من گردند.
  5. آنکه در شب آخر ماه همه گناهانشان آمرزیده شود.1

انشاالله خداوند به همه ما معرفت درک حقیقی این ماه پر برکت را عطا فرماید.

__________________________________________________________

1- خصال شیخ صدوق، ترجمه کمره ای، ج1، ص 283.

پ.ن: الهی! چشمی که تو را مراقب خویش نبیند کور است.